Residuos Radioactivos I

Nesta entrada imos falarvos duns materiais que están a contaminar e estropear A Terra: son os residuos saintes das plantas nucleares.

A industria nuclear considera calquera material dos residuos radioactivos que conteñan radiactiva en concentracións superiores aos establecidos polas autoridades competentes e para o cal ningunha provisión se usa.
Os residuos radioactivos poden ser clasificados de moitas formas diferentes dependendo das súas características, tales como o estado físico (isto é, se son gases, líquidos ou sólidos), o tipo de radiación que emiten (alfa, beta ou gamma), o vida media (a vida a curto, medio ou longo prazo), e a súa actividade específica (baixa. medio, alto).
É normal ve-los residuos clasificados en baixa, media e alta actividade, aínda que nalgúns países están a preparar cada tipo separado, en España, só dúas categorías: nivel baixo e intermediario de un lado e para outro de alta.

Residuos Urbanos II

Temos que engadir que a actividade económica humana basase na explotación dos recursos naturais, definíndose éstos como aqueles bens da natureza potencialmente útiles para o home.

Clasifícanse en :

Recursos renovables. Como a enerxía solar, o vento, etc.

Recursos no renovables. Existen en cantidades fixas (existencias) e so teñen oportunidade de renovarse en procesos xeolóxicos ou físico-químicos que teñen lugar en periodos que abarcan millóns de anos. Por exemplo, os combustibles fósiles (carbón, petróleo, gas natural) e os minerais metálicos e non metálicos.

Recursos potencialmente renovables. Exigen non sobrepasar o rendemento dos mesmos, xa que dotro modo producese a degradación medioambiental en ocasións irreversible. Entre eles encontrase o aire, a agua, o suelo, as especies animais, vegetais, etc.

Nos nosos días o modelo de explotación insostenible dos recursos naturais que caracterizou ás primeiras etapas do desarrollo industrial comezou a entrar en crisis. Problemas como o burato na capa de ozono, o quentamento global, a destrución dos bosques primarios, a desaparición da biodiversidade e o agotamento dos caladoiros pola sobrepesca evidencian unha crisis de dimensóns planetarias.

Comézanse a ver os primeiros síntomas claros de agotamento nos ecosistemas e as consecuencias de todo tipo que diso se derivarán para a humanidade.

Está surxindo un novo concepto: o desarrollo sostible, que naceu da Conferencia de Medio Ambiente e Desarrollo do Río de 1992. Éste caracterizouse daquela ó proclamarse que "o dereito ó desarrollo debe cumprir de forma equitativa coas necesidades de desarrollo e de carácter medioambiental das xeracións presentes e futuras".
Preténdese que se satisfagan as necesidades humanas actuales de acordo a una estratexia que respectando os recursos, disminuíndo a degradación ambiental e evitando a contaminación, no futuro das próximas xeracións.

Este cambio de paradigma influíu na xestión dos residuos, que pasaron da consideración de basuras indesexadas á de fuente de materias primas que a nosa sociedade non pode permitirse o luxo de desaproveitar.
Paralelamente comeza a calar a idea de que a correcta xestión e aproveitamento dos residuos constitúe un novo xacemento de empleo e unha oportunidade nada bo para o desarrollo económico.